Wat als de ziel niet weg kan?

lieve mensen.

In het leven waar jullie zich allemaal in bevinden is het nooit gemakkelijk als iemand die jullie heel erg dierbaar is en nauw aan het hart ligt komt te overlijden.  Iedereen komt ooit voor dit feit te staan en soms weten wij niet hoe er mee om te gaan en voelen we ons alleen en verlaten. Liefst van al willen wij onze geliefden niet kwijt en willen wij ze heel dicht bij ons houden. In leed en pijn zijn wij allen vergaan en denken aan het verlies van onze geliefde dat voor eeuwig staat geplaatst.

Maar wat gebeurt er met de ziel als die niet weg kan? Wat als de nabestaanden zich vastklampen aan hun geliefde en zo het proces in gang steken waardoor de ziel zelf beslist om te blijven?
Wat houd dat in voor de ziel zelf. Wat staat de ziel te wachten gedurende de tijd dat het hier blijft rondhangen, want eigenlijk is het dat wel dat de ziel zal doen, blijven rondhangen.
Hoe moeten wij dat allemaal bezien volgens de gevoelens van de ziel zelf?
Wat kunnen wij gaan doen wat nodig is om te doen namens de ziel die daarin staat geplaatst? Hoe kunnen wij de ziel helpen zichzelf tot verlichting te brengen om geheel vrij naar de hemelse sferen te kunnen reizen zonder enige belemmeringen?

Wat als de ziel bij ons blijft?  Wat als de ziel niet weg kan?

Soms klampen wij ons zo erg aan onze geliefde vast die we zijn verloren en weten we niet altijd wat er door ons verdriet tot stand wordt gebracht.  Waar de ziel dan door ons wordt geplaatst, dat alszijnde een last wordt ervaren door de ziel zelf.
Wij allen zijn zo erg aangeslagen door verdriet en pijn dat we eigenlijk niet tot het besef komen waar de ziel onbewust door ons wordt geplaatst. De lasten die wij in ons rouwproces moeten dragen zijn zo kwetsbaar voor de ziel maar worden niet altijd op die manier door ons bekeken. In leed en pijn zoeken wij onze weg om verder te kunnen gaan want het leven die wij allen dragen verloopt verder en wij weten dat we niet stil kunnen blijven staan. In gedachten denkend aan onze geliefde kunnen wij het leven aan. We willen onze geliefde niet los van ons maken want een leven zonder hen kunnen wij zo moeilijk aan. De gedachten dat onze geliefde er niet meer is doet erg veel pijn en in gedachten brengen wij ze terug tot leven. Dagen, weken, maanden en soms jaren blijven wij aan die gedachten vasthangen en willen wij onze geliefde heel dicht bij ons houden. Er gaat geen dag voorbij waarin wij denken aan onze geliefde die wij zo erg missen en waarin wij in ons verdriet blijven staan, want dit willen wij heel dicht bij ons houden en leven wij eigenlijk in gedachten samen met onze geliefde die dicht bij ons blijft. Maar wij beseffen niet dat, door onze geliefde zo dicht bij ons te houden wij eigenlijk datgene wat de ziel zelf wil op die manier voor de ziel tegen gaan houden.
De ziel wil, éénmaal de banden hier verbroken, weg reizen naar de hogere sferen, waar zij diegenen die ze ook in het leven heeft gekend en haar zijn voor gegaan, zij zich bij hen wil voegen om haar nieuw leven tegemoet te kunnen gaan.
De ziel weet, dat éénmaal de banden zijn verbroken ze niet meer in de wereld behoord waar ze altijd is geweest, en weet dat het leven die op haar wacht in de hemelse sferen dat is wat ze nu als haar thuis kan beschouwen en waar ze in het licht van de goddelijke liefde kan leven samen met de zielen die haar lief zijn.
Voor de ziel zelf ligt het dan altijd heel moeilijk, éénmaal klaar voor haar vertrek, om hen die ze achterlaat op dat moment geheel los te laten. Zeker als ze kan opmerken dat zij in hun verdriet heel krachtig staan geplaatst, en zij kan zien hoe pijn en leed heel sterk tot hen komt te staan, zal de ziel  geneigd zijn haar weg die ze op moet gaan af te gaan breken om heel dicht bij hen die haar lief zijn te blijven staan.
Dat proces kan voor de ziel heel moeilijk liggen want ze weet dat de tijd voor haar stil zal blijven staan. De weg die zij op moet, zal voor haar geen uitkomst meer kunnen bieden en zal een keus maken om tussen hemel en aarde dicht tot haar geliefden te blijven staan. Heel dicht zal ze altijd tot haar geliefde staan en uiteindelijk zal ze kunnen opmerken dat ook dat tot haar tot last zal zijn waarin ze in twijfels zal komen te staan.
Ze zal bewust haar weg willen volbrengen naar de hogere sferen maar zal telkens terugkijkend naar hen die in pijn staan geplaatst de keus erin zien te maken om tot hen te blijven staan.